Struinpad  

   

Luchtfoto's  

   

Boek:Oorlogsherinneringen  

   

Schoolfoto's  

   

Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 30 Het gruwelijke

Index

Hoofdstuk 30 - Boek "Oorlogsherinneringen"

Het gruwelijke

Door : Hennie Janssen

‘As ik uut ‘t keukeraam kiek, zie ik ze daor altied liggen, buuten op de plèts’, zei mijn opoe (Door Janssen -Rutten). Als kind hoorde ik haar aan, als ze vertelde over het gruwelijke wat gebeurd was. Ze kon boeiend vertellen, ook over het meest afschuwelijke en ik luisterde graag naar haar. 23 September is een datum die in onze familie niet vergeten wordt. En niet alleen, omdat mijn vader, Thei Janssen (Thei van Jan) dan jarig was. Die verjaardag werd door dat gruwelijke aan de kant geduwd. Ik noem het gebeuren van toen daarom ‘het gruwelijke’. In onze familie bestond er geen ander woord voor, het zal te erg zijn geweest. Natuurlijk weten we dat ze verongelukt zijn door oorlogsgeweld, een loze term die we kennen van oorlogsgebieden op het journaal. Dat is allemaal ver weg, het raakt ons niet. Voor de eigen doden en het leed zijn geen woorden. Toch vertelde opoe. Het was op de 23e september 1944 en de lucht toonde hevige beschietingen, ver en veilig genoeg weg. Toch was opoe met haar jongste zoon Ties naar de schuilkelder gegaan ‘bij de Voss’, de naaste buren op de Zwarteweg.

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 30 1 huis zwarteweg Jan den Ezel

De woning op de hoek Zwarteweg/Langstraat waar de familie Janssen woonde

Haar man Jan, zonen Lambert en Jan met een vriendin die op bezoek was (Maria Derksen) waren nog buiten. Ik weet niet waar mijn vader Thei, zijn broers Jaap en Bernard precies waren, want zij woonden ook nog thuis. De andere kinderen waren al het huis uit. Opeens slaan er granaten in, ze waren fataal en raakten opa Jan, Lambert, zoon Jan, Maria Derksen en Tiny Derks, die samen met Rikie Voss uit de woning van Piet en Nel Derks naar buiten was gekomen. Iemand snelde naar de schuilkelder om opoe te halen; ‘Moet, Moet, komt, d’r is wà errugs gebeurd’. Ties, al in de schuilkelder, was blijkbaar nieuwsgierig en had in de opening van de schuilkelder staan kijken. Hij werd daar getroffen in het hart en was meteen dood. Opoe kon niets anders zeggen als; ‘now, dan kiek maor ‘ns hier’ en ze moest over het dode lichaam van Ties heen stappen om naar de anderen buiten te kunnen. Opa leefde nog. Hij had alle ‘prullen uut ziene buuk hangen’, zoals opoe dat zei. Hij kon nog een keer in haar hand knijpen en was toen dood.

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 30 2 jan den ezel
Vader Jan Janssen

 

Lambert en Jan waren nog in leven, maar allebei zwaar gewond. Lambert had allebei de benen eraf en Jan had verwondingen in zijn lijf en in zijn been. Lambert bleef maar roepen: ‘Moet gaode weg, goade weg’, hij wilde blijkbaar niet dat zijn moeder al het leed zag. Lambert en Jan zijn allebei afgevoerd naar het noodhospitaal in de Maria Roepaan. Naast elkaar lagen ze daar. Jan die zijn broer Lambert naast zich hoorde en zag doodgaan. Op de een of andere manier is het lijk van Lambert vervoerd naar Milsbeek. Waar de lijken gelegen hebben weet ik niet precies, ik meen in het gedeelte van de koestal waar het hooi opgeslagen was, onder een zeil en later in het lijkenhuisje op het kerkhof. De doden zijn later onder spervuur begraven. De vader met zijn beide zoons en Maria Derksen. Volgens opoe zijn ze in een groot gat gelegd, naast elkaar. Na de begrafenis moesten opoe, Jaap, Thei en Bernard evacueren naar Vleuten. Opoe was op dat moment in het ongewisse hoe het met zoon Jan was afgelopen en of hij nog in leven was.cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 30 4 ties mei 1942cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 30 3 Lambert JanssemZe waren in huis bij de familie Van Rooijen en ze hebben het er goed gehad. De evacuatie was haar redding, anders had ze het niet overleefd, zoals opoe zelf zei. Op de boerderij van de Van Rooijens was opoe vaak kwijt en dan vonden ze haar, alleen in het melkhok, waar ze de rozenkrans zat te bidden. Toen de oorlog afgelopen was, wilde ze eigenlijk niet meer terug naar die plaats, naar dat huis en naar die plek, maar ze moest.

 

De twee gestorven zonen;
links Lambert, rechts Ties Janssen


cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 30 5 oma Janssen Jacobs039Opoe Janssen-Rutten



Na de oorlog zijn de graven aanvankelijk verzorgd op een manier zoals toen gebruikelijk was; met bakstenen eromheen, planten of grint in het midden en een knielbankje ervoor met de naam en data erop. Volgens opoe wisten ze de juiste volgorde van de lijken niet meer, zo snel moest dat begraven onder oorlogsgeweld gebeuren. Als we voor het graf stonden zei ze: ‘kiek daor lit vàd, mar daor kan net zu goe’d Ties liggen of Lambert’. Zelf is ze later na haar dood in hetzelfde graf begraven, bij vàd en de jongens. Jongens die ik oom noemde, ome Ties en ome Lambert. En lang in mijn leven heb ik ze daarom gezien als volwassenen. Later toen ik zelf volwassen werd, realiseerde ik me dat het inderdaad nog maar jongens waren; Lambert 17 jaar en Ties 15 jaar. Wat zoon Jan betreft bleek na de oorlog, dat hij vanuit Maria Roepaan naar Bedburg in Duitsland is overgebracht. Omdat ook het ziekenhuis in Kleef gebombardeerd was, was hier een noodhospitaal ingericht. Van hieruit is hij, omdat de bombardementen in de grensstreek steeds heviger werden, met andere gewonde burgerslachtoffers steeds verder Duitsland in vervoerd en/of gelopen. Uiteindelijk is hij in Dresden terechtgekomen. Een keer moet hij nog in een ziekenhuis hebben gelegen dat gebombardeerd werd en waar maar 2 personen levend uit zijn gekomen. Tijdens de evacuatie en terug in Milsbeek wist niemand verder iets van hem. De familie Janssen is lang in de veronderstelling geweest dat ook hij wel overleden zou zijn. Maar uiteindelijk pakte dat anders uit want nadat de Russen Dresden hadden ingenomen, of bevrijd, het is maar hoe je het noemen wilt, heeft hij de weg naar Nederland weer proberen te vinden. Het is niet na te vertellen en een raadsel hoe dit uiteindelijk is gelukt want zelf heeft Jan er ook altijd weinig over verteld.

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 30 6 Jan Janssen na de oorlog met vriendin MiaBekend is wel dat hij op 7 juni 1945 in Deventer Nederland op krukken weer binnengekomen moet zijn. In Nijmegen zou hij gevraagd hebben waar de tram naar Venlo vertrok. Daar kreeg hij te horen: ‘maar jongen, er liggen helemaal geen rails meer’.

Op een open vrachtwagen van de Engelse soldaten is hij meegereden naar Milsbeek en afgestapt bij het huis van mèster Bendels (nu Jan van den Hoogen); vlak bij het huis van zijn zuster Truus, die met Sjaak Jacobs (de Mölder) was getrouwd. Zoon Gerrit moet hem aan hebben zien komen en moet naar zijn moeder zijn gerend en geroepen hebben ‘daor kumt ie an, daor kumt ie an, daor kumt Ome Jan an.’ ‘Ren mar gauw naor grutmoet’ (mijn opoe), zou tante Truuts hebben gezegd en zo kreeg opoe uiteindelijk weer een van haar zonen terug.

 

 

 

 

 

Jan Janssen met Mia Thunissen

 

 

 

 

 

‘Opoe Janssen bleef haar hele leven wonen in de woning op de hoek Zwarteweg/Langstraat en overleed in 1966. Haar zoon Thei trouwde in 1951 met Corry Eijkmans. Na aanvankelijk in een van de nieuwbouwwoningen in de Langstraat te hebben gewoond, gingen ze in het ouderlijk huis wonen, samen met moeder Door en de ongehuwd gebleven broer Bernard. Hennie, de schrijfster van deze oorlogsherinnering is de oudste van de 3 kinderen uit dit huwelijk en woont in Cuijk. Zoon Jan is na de oorlog nog een paar keer aan zijn zwaar gehavende been geopereerd maar is er zijn hele leven lang ernstig gehandicapt aan gebleven. Hij werkte na de oorlog op de papierfabriek en trouwde in 1950 met Mia Thunissen van de Oudebaan. Nadat ze enkele jaren met Piet Rutten (Hennekes Piet) in een noodwoning aan de Oudebaan hadden gewoond, bouwden ze in 1950 aan de Rijksweg op het erf van het ouderlijk huis van Mia een nieuwe woning, waar nu de kinderen Kitty en Johan wonen. Het verhaal over de terugkomst van haar oom Jan is in samenwerking met tante Mia en nichtje Kitty tot stand gekomen.’

   
Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 46 Een noodl...13 dec 2018

 Index
Hoofdstuk 46 - Boek "Oorlogsherinneringen" Een noodlottige thuiskomst Door : Wim Bindels De familie Gerrits aan de Onderkant was een gezin [ ... ]

Lees meer...
Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 45 Verschrik...02 dec 2018

 Index
Hoofdstuk 45 - Boek "Oorlogsherinneringen" Verschrikkelijk ongeluk met oorlogstuig Door : Jan Franken Geboren op 6 februari 1932 was ik [ ... ]

Lees meer...
Excursie stichting cultuurbehoudmilsbeek 6 en 13 o...04 nov 2018

58 personen hadden zich aangemeld voor de jaarlijkse excursie voor vrienden, vriendinnen, vrijwilligers en hun partner/introducé. Omdat we niet allen tegelijk [ ... ]

Lees meer...
Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 44 Het Engel...24 okt 2018

 Index
Hoofdstuk 44 - Boek "Oorlogsherinneringen" Het Engelse kerkhof(War Cemetery) in Milsbeek Door : Gerrie Franken De Britse begraafplaats in [ ... ]

Lees meer...
Heropening Struinpad gedeelte Gebrandekamp28 juni 2018Heropening Struinpad gedeelte Gebrandekamp

Struinpad weer open

Het struinpad op de Gebrande Kamp is gedurende langere tijd afgesloten geweest. Door werkzaamheden van Rijkswaterstaat moest de route [ ... ]

Lees meer...
Beleidsplan04 apr 2018

Beleidsplan 2018 Algemeen / Visie:
De stichting vindt cultuurbehoud belangrijk voor de identiteit van de gemeenschap en haar vrienden, vriendinnen en vrijwilligers. [ ... ]

Lees meer...
Jaarverslag04 apr 2018

JAARVERSLAG 2017 Algemeen
In 2017 bestond het bestuur uit:
Ton Frenken: voorzitter, Toos de Gier-Arends: secretaris, Willeke de Haas-Theunissen: penningmeester.
Bestuursleden:
Nelly [ ... ]

Lees meer...
Andere artikelen
   
© Powered & Hosting by : YonVie.nl