Struinpad  

   

Luchtfoto's  

   

Boek:Oorlogsherinneringen  

   

Schoolfoto's  

   

Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 04 Albert Berns, strijder bij de brug in Heumen

Index

Hoofdstuk 4 - Boek "Oorlogsherinneringen"

Albert Berns, strijder bij de brug in Heumen

Door : Jan en Ria Berns

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 1 Albert BernsIn verband met een mogelijke inval van de Duitsers, werden eind 1939, begin 1940 militairen en reservisten ingezet, om Nederland te beschermen bij een mogelijke inval van de Duitsers. Langs de Maas werden hiervoor een heleboel kazematten gebouwd. Pap Albert Berns en buurman Jan de Ruijter, die even verderop aan de Ringbaan woonde, werden ingekwartierd in Heumen bij de brug over het Maas-Waalkanaal. Pap bij de familie Kambach in de buurt van de sluis en de ophaalbrug.

 Een nog jonge Albert Berns 

Hoewel Nederland zich net als in de Eerste Wereldoorlog neutraal had verklaard, viel Duitsland in de nacht van 9 op 10 mei 1940 toch binnen. Alhoewel men in Heumen het bericht had ontvangen dat de Duitsers ongehinderd Groesbeek hadden overlopen, had men daar het volste vertrouwen in de verdedigingslinie.

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 2 ophaalbrug foto
 De oude ophaalbrug in Heumen 
Toen er dan ook mannen in het uniform van de Koninklijke Marechaussee de brug over kwamen, dacht men in Heumen dat er versterking op komst was. Pap, die vaak in Duitsland werkzaam was geweest, merkte aan het taalgebruik al snel dat het Duitsers waren en waarschuwde zijn kapitein. Naar later bleek waren het inderdaad Duitsers in buitgemaakte uniformen van de marechaussee in Groesbeek. De brug kon toen echter al niet meer opgehaald worden.

Er volgde een vuurgevecht dat vele Nederlanders en Duitsers het leven kostte. De Duitsers overmeesterden Nederlandse militairen die, onder schot gehouden, gewonde Duitsers terug over de brug naar een veilige plek moesten brengen. Zo ook pap, die met 3 anderen een gewonde Duitse officier op een deur terug moesten brengen. Met kreten als ‘laufen, anders schiesse ich sie kaput’ werd onder geweervuur van de Nederlandse militairen die vanuit de kazemat nog tegenstand boden getracht de overkant te bereiken. Alleen Pap en de officier bereikten levend de overkant. De gevangen genomen Nederlandse militairen moesten daarna terug en werden gedwongen de nog schietende Nederlandse militairen over te halen het onnodige verzet tegen de grote overmacht te staken.

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 3  Albert en zijn vrouw Dol
 Albert met zijn vrouw Döl 

De meesten hebben dit toen gedaan en zo hun leven gered. Ondanks de verzoeken van Pap en de mededeling ‘dat de Duitsers anders een granaat naar binnen zouden gooien’, weigerde een enkeling onder de kreet ‘ik sterf nog liever voor het vaderland’ de kazemat uit te ko en en stierf vervolgens helaas ook daadwerkelijk voor het vaderland. Het betekende het einde van de korte, maar hevige gevechten in Heumen bij het Maas-Waalkanaal. Na afloop werden de gevangen genomen Nederlanders op transport gesteld naar een kamp in Duitsland. Van hieruit mochten ze, overigens na de overgave van Nederland, terug naar Nederland. In 1944 moesten uiteraard ook onze ouders met de vader van moeke (die in Milsbeek Jan Janssen uut den bosch werd genoemd) en hun 3 kinderen vanwege het offensief van de geallieerden evacueren, net als alle andere Milsbekers. Onderweg merkte moeke, dat ze haar gouden horloge vergeten was. Er waren op dat moment, net als in veel andere woningen in Milsbeek, ook in de woning van onze ouders aan de Oudedijk Duitse militairen ingekwartierd. Ze ging terug naar huis en zocht naar haar horloge maar dit werd niet meer teruggevonden. Moeke rook ook, dat het schaap dat ze nog hadden, al op het vuur stond. Met deze geur in haar neus ging ze maar weer terug en sloot ze weer bij de groep aan. Met kar en paard via Goch en ’s Heerenberg kwam men uiteindelijk in Vleuten terecht. De hond van de familie Berns liep helemaal mee, maar had het daar in Vleuten blijkbaar niet naar zijn zin en liep weg. Ook zelf had men het daar op het evacuatieadres aanvankelijk niet gemakkelijk. Maar nadat Pap de boer uit handen van het verzet had gered; hij werd verdacht van het zwart verbouwen van tabak en het verkopen tegen woekerprijzen van melk en boter etc. aan verhongerende “Hollanders”, heeft het hen aan niets meer ontbroken. Hij redde de boer, door hem onder het bed van zijn vrouw te verstoppen en zelf naar buiten te gaan om te zeggen, dat hij er niet was. Ook na de oorlog, toen er van de zijde van het verzet een onderzoek kwam naar de handelwijze van de boer, heeft Pap hem nog verdedigd. De contacten zijn altijd heel goed gebleven. Na de oorlog werd in Heumen een oorlogsmonument opgericht en ieder jaar werd daar een herdenking georganiseerd. cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 4 monument fotoPap verzaakte daar nooit en ook wij als kinderen en ook onze kleinkinderen zullen deze herdenkingen nooit vergeten. Na afloop van zo’n herdenking was het altijd een komen en gaan van oud militairen in ons huis aan de Oudedijk. Daar kwamen dan de verhalen los. Wij als kinderen vonden wat vader vertelde soms sterke verhalen. Maar uit wat zijn kameraden vertelden, bleek ons toch wel, dat het geen sterke verhalen waren.

 

 Oorlogsmonument in Heumen 

Zij vertelden, dat onze Pap voor niemand bang was geweest en dat hij o.a. een gewonde kameraad (soldaat) over zijn schouder in veiligheid bracht. Hij zat onder een brug, keek een Duitse soldaat recht in de ogen en riep “er is niemand”. Bij de laatste keer dat Pap naar de doden-herdenking ging, werd er nog door zijn kolonel gezegd: “Berns, je had gelijk, het waren geen marechaussees maar Duitsers, had ik toen maar beter geluisterd”. 

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 5 Gezondheid
 ‘Proost’ 
Jaren later, toen onze vader al was overleden, stonden er op de Oudedijk ineens vier Duitsers op straat en zij vroegen of er nog steeds dezelfde mensen woonden als tijdens de oorlog. Twee van hen bleken de Duitsers te zijn, die tijdens de oorlog in onze boerderij ingekwartierd hadden gezeten als leden van de mortiercompagnie. Het waren de 74-jarige Hans Eiffert uit Buch am Wald en de 76-jarige Ernst Hummel uit Tennenbronn (Schwarzwald). Hans en Ernst vertelden, dat het plan om naar Milsbeek terug te komen al oud was. Zij waren ooit met een zekere Jan Post uit Bergen in contact gekomen en tot de ontdekking gekomen dat Milsbeek vlak bij Bergen ligt. Ze waren nu met hun vrouwen naar Nederland gekomen. De twee families woonden honderden kilometers uit elkaar, maar kwamen nog elk jaar bij elkaar. De twee mannen waren heel emotioneel en vertelden, dat ze indertijd ook huis en haard hadden moeten verlaten, maar gelukkig een vreedzaam beroep hadden gehad in Hitlers troepen. Ze waren voerlui geweest bij de paarden. Ze stelden, dat zij niet als vijanden van Nederland werden beschouwd en dat zij de mensen hier aardig hadden gevonden en de schade van het geslachte schaap wilden vergoeden en dat ook deden. Toen moeke zei dat zij bij terugkeer, op het kruisbeeld aan de muur na, niets meer terug hadden gevonden en dat zelfs de kachel er uit was, reageerden ze met ‘dat zij niets mee hadden genomen en dat de kachel tot de laatste dag dat ze er gezeten hadden nog gebrand had’. Ze vertelden ook, dat de hond terug was gekomen in Milsbeek en iedere nacht voor hen gewaakt had. In december was de mortiercompagnie 14 dagen met verlof naar Duitsland gegaan, waarna ze andere taken hadden gekregen aan het front in Nederland. Het verhaal kreeg vervolgens uitgebreid aandacht in de Gelderlander.

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 7 Artikel Gelderlander

 Artikel in de Gelderlander 

cultuurbehoud milsbeek boek oorlogsherinneringen 04 6  De boerderij aan de Oudedijk

   Boerderij aan de Oudedijk waar Albert Berns tot aan zijn dood in 1991 woonde 

 ‘Albert en Döl keerden in mei terug van de evacuatie en ‘boerden’ verder op hun boerderij aan de Oudedijk, waar ze tot aan hun dood bleven wonen. Over de oorlog bleef Albert altijd emotioneel en dat leidde wel eens tot verhitte discussies. Hij had moeite met de handelwijze van bepaalde NSB ‘ers uit Milsbeek waarvan hij vond dat ze in de oorlog niet correct hadden gehandeld. Maar hij had er ook moeite mee hoe na de oorlog sommige mensen uit het verzet wraak namen. Over de Duitse soldaten zei hij soms “die moesten toch ook”. Toen ze in 1970 werden uitgenodigd voor een bijeenkomst van het gemeentebestuur van Ottersum en hij daarbij bepaalde personen ontwaarde waarvan hij vond dat ze geen onderscheiding verdienden, maakte hij rechtsomkeert zonder de onderscheiding op te halen.’

   
Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 46 Een noodl...13 dec 2018

 Index
Hoofdstuk 46 - Boek "Oorlogsherinneringen" Een noodlottige thuiskomst Door : Wim Bindels De familie Gerrits aan de Onderkant was een gezin [ ... ]

Lees meer...
Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 45 Verschrik...02 dec 2018

 Index
Hoofdstuk 45 - Boek "Oorlogsherinneringen" Verschrikkelijk ongeluk met oorlogstuig Door : Jan Franken Geboren op 6 februari 1932 was ik [ ... ]

Lees meer...
Excursie stichting cultuurbehoudmilsbeek 6 en 13 o...04 nov 2018

58 personen hadden zich aangemeld voor de jaarlijkse excursie voor vrienden, vriendinnen, vrijwilligers en hun partner/introducé. Omdat we niet allen tegelijk [ ... ]

Lees meer...
Boek "oorlogsherinneringen" hoofdstuk 44 Het Engel...24 okt 2018

 Index
Hoofdstuk 44 - Boek "Oorlogsherinneringen" Het Engelse kerkhof(War Cemetery) in Milsbeek Door : Gerrie Franken De Britse begraafplaats in [ ... ]

Lees meer...
Heropening Struinpad gedeelte Gebrandekamp28 juni 2018Heropening Struinpad gedeelte Gebrandekamp

Struinpad weer open

Het struinpad op de Gebrande Kamp is gedurende langere tijd afgesloten geweest. Door werkzaamheden van Rijkswaterstaat moest de route [ ... ]

Lees meer...
Beleidsplan04 apr 2018

Beleidsplan 2018 Algemeen / Visie:
De stichting vindt cultuurbehoud belangrijk voor de identiteit van de gemeenschap en haar vrienden, vriendinnen en vrijwilligers. [ ... ]

Lees meer...
Jaarverslag04 apr 2018

JAARVERSLAG 2017 Algemeen
In 2017 bestond het bestuur uit:
Ton Frenken: voorzitter, Toos de Gier-Arends: secretaris, Willeke de Haas-Theunissen: penningmeester.
Bestuursleden:
Nelly [ ... ]

Lees meer...
Andere artikelen
   
© Powered & Hosting by : YonVie.nl