Kruimelpad

   

70 jaar bevrijding in Milsbeek

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 1 Scan0014In het verenigingsblad van december 2014 van Sport Vizier van de RKSV Milsbeek is een interview gepubliceerd van personen die iets vertellen over "70 jaar bevrijding in Milsbeek"
Met toestemming wordt het artikel hieronder geplaatst.
 
bronvermelding - auteurs : Marlies Lamers en Martijn Cobussen

 

Het jaar 2014 stond in onze regio voor een belangrijk deel in het teken van 70 jaar bevrijding. Met vele groot- en kleinschalige activiteiten werd stil gestaan bij de militaire acties waarmee het destijds allemaal begon, maar ook de ooggetuigen uit die tijd speelden een belangrijke rol. Dit jaar kijken we in het kerstnummer van Sportvizier terug naar die periode met de hulp van vier echte Milsbekenaars. We besteden aandacht aan de oorlogsjaren, kijken naar de jaren daarna, maar staan natuurlijk ook stil bij de rol die sport en spel in die jaren hadden.

Onze gesprekken hadden we met Nellie van Duin - Wientjes, Jana Meusen-Derksen, Wim Derks en Cor Gerrits. Alle vier geboren en getogen in Milsbeek en vol met bijzondere, levendige maar ook aangrijpende verhalen over de oorlogstijd en de jaren daarna. Zij zullen zichzelf eerst kort voorstellen, waarna we uitgebreid stil zullen staan bij hun herinneringen.

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 2 Cor Gerrits 2
Cor Gerrits
Cor: in ben in '34 geboren in Milsbeek en heb ook altijd hier gewoond.

Jana: ik ben geboren in 1932, maar had toen al een oudere broer Antoon (1925) en zus Mia (1927). Vlak voor de oorlog kregen mijn ouders nog een tweeling, waarvan Annie ten Haaf er één is. Tijdens de oorlog woonden we op de hoek Heiveld/Teelebeek, en Nellie woonde ook op het Heiveld. Dat was precies tegenover elkaar, terwijl er in die straat toen maar een huis of vier stond.

Wim: ik ben in '33 in Milsbeek geboren en ben hier ook altijd gebleven ondanks korte uitstapjes naar Nijmegen en de periode tussen 1950 en 1953 toen ik in Zuid-Limburg in de mijn gewerkt heb. Net als Jan Rutten, Marinus Arts, Theo Wijnhoven en Wim Pik overigens. In het weekend kwam je af en toe terug naar Milsbeek, behalve als je ploegendienst had. Dat werken onder in die mijn maakte me trouwens niet veel uit, maar daar wonen vond ik maar niks. Na mijn school ben ik direct bij de Olde Kruik gaan werken, want verder leren was er in die tijd niet bij.

Nellie: Ik ben geboren in '27, maar was een echte nakomeling want mijn jongste broer was toen al 15. Ik heb zelfs een tijd gedacht dat ik het enige kind was, want mijn broers waren al aan het werk en later ook uit huis. Eén van de mijn broers is 78 geworden en stief in 1990, en mijn andere broer is 80 geworden. Ik ben geboren in het witte huis tegenover de Dörpel, maar in '30 hebben we een huis op het huidige Heiveld gekocht voor 3.000 gulden. Eén van de oud-inwoners van dat huis wilde vertrekken naar de USA, dus moest er direct 1.000 gulden betaald worden zodat hij zijn kindsdeel kon krijgen.

Dit was in de regio een jaar vol met herinneringen aan 70 jaar bevrijding. Voor jullie ook?

Nellie: Mijn kleinzoon in Gennep was erg druk bezig met de herdenkingen. Hij had contact met Engelse militairen en met Groesbeek. Zelf ben ik in Groesbeek nog naar de landing van enkele parachutisten geweest. De laatste vier, die niet bekend waren gemaakt. We zaten tussen de maisvelden en ik heb ze nog zien springen. Ze kwamen zo dichtbij dat een van onze kleinkinderen nog zei "Oma, ga maar aan de kant want anders valt hij op je!"

Jana: Ik ben op de Biesselt gaan kijken - daar zijn ze vroeger ook geland. Tijdens de oorlog zelf hebben Nellie en ik het ook samen van dichtbij meegemaakt. Onze families hebben nog vier weken in een schuurtje gezeten. Ik was 8 jaar toen in 1940 de oorlog uitbrak en op een

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 3 Heiveld vanuit de lucht tijdens de Oorlog
Heiveld vanuit de lucht tijdens de Oorlog
gegeven moment heeft mijn moeder toen kou gevat. Er was nog geen penicilline, want dat kwam pas na de oorlog. Op de 8e dag kwam Pastoor Hoefnagels toen bij ons thuis en werd haar temperatuur opgemeten, ik vergeet het nooit meer. "Jullie mogen je moeder houden," zei hij, "de koorts is omgeslagen". Maar de dag erna is ze gestorven...

Hoe hebben jullie als kinderen en tieners de oorlogsjaren beleefd?

Jana: In '42 kwamen er bommenwerpers overvliegen, en wij zaten in de schuilkelder bij Nellie omdat Duitse militairen ons huis hadden overgenomen. Ik werd als klein meisje naar binnen geduwd om even snel een spel - mens erger je niet - te pakken, waar de gespannen Duitsers erg van schrokken. Toen we iets later weer thuis waren vielen er granaten op ons huis, op een van de  slaapkamers terwijl daar toen niemand was. Mijn zus Mia zei nog, "onze lieve heer heeft het goed met ons voor," een dag later is Mia gestorven door de granaten.

Zij werkte namelijk bij meester Hendriks, het hoofd van de school, in het gezin. Ze ging die dag "de Milsbeek op", maar is op de hoek van de Zwarteweg en de Langstraat door een granaat getroffen en hoorde met vier anderen bij de eerste doden in Milsbeek tijdens de oorlog. "Mia is er nog niet", zei mijn vader nog - en vlak daarna kwam Pastoor Hoefnagels er aan fietsen met de rozenkrans.

Cor: Van de oorlog merkten we bij ons thuis niet zo veel. Je zag Duitsers, maar daar was je aan gewend. Op het einde kwam de frontlinie richting Middelaar en Mook en toen kwamen de granaten ook. Bij de evacuatie richting de provincie Utrecht had je pas door dat het echt oorlog was en bij terugkomst was er niks meer. Er was veel kapot, opgeslagen in schuilkelders of weggehaald. Iedereen had schade, van gaten in muren tot huizen die helemaal in puin lagen.

Nellie: We hadden in de oorlog genoeg te eten omdat we zelf aardappels en dergelijke konden verbouwen, maar er was geen luxe. Voor de oorlog was er al wel veel armoede, en losten we veel dingen op binnen de gemeenschap. Zo hadden we geen merkjes meer voor onze jonge varkens, en die varkens werden dan 'met de handen dicht' verkocht aan een van de buren die nog wel merkjes had - om ze vervolgens op latere leeftijd op diezelfde manier terug te kopen.

We hadden in die tijd ook Wim van Tinus van Wel bij ons ondergedoken zitten, want die werd gezocht door de Duitsers om te gaan werken in Duitsland. 's Avonds ging hij dan altijd weer weg, en moeder zei dan wel eens tegen hem "zeg toch 's waar je zit, want ik ben zo bezorgd".

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 4 Jana Meusen-Derksen

Jana Meusen-Derksen

Jana: Ook wij hadden onderduikers, op zolder. De ladder was dan de hele dag weg, en 's avonds ineens weer terug zodat de onderduikers konden eten. We hadden 'Adriaan' uit Rotterdam op zolder, die bij de krant werkte. Ik herinner me ook nog een Joodse man met een echte knickerbocker broek zoals je die toen had. Die onderduikers zaten op de zolder bij het stro, en kregen 's morgens brood op een bord. En wat ik zo bijzonder vond... je hoorde ze niet! De hele dag lang niet, en je zei er ook niks over. Op het einde mocht ik ook geen vriendinnen meer meenemen naar huis omdat het anders misschien uit zou kunnen komen.

's Avonds laat kwamen Pastoor Hoefnagels en Pater Verheijen op het raam kloppen, en dan werden de onderduikers weer van de ene naar de andere locatie gebracht. Als kinderen hoorden we er niks van, want we moesten naar achter - maar je zei er natuurlijk ook niks over.

Nellie: Wij hadden twee onderduikers uit Nijmegen. Huug van Loosbroek, die eigenlijk 'de Groot' bleek te heten, zat bij ons ondergedoken tijdens de landing. Net als Nol Holleman, maar die ging snel weer naar Ottersum want Huug maakte hem - zoals hij dat zei - "knoatergek". Dat was vooral omdat Huug zo bang was, maar hij heeft desondanks nog wel een vlot gemaakt waarmee hij via de Waal naar Nijmegen is afgezakt om naar zijn meisje te gaan. De verkering was echter snel voorbij, want zijn meisje was er met een Canadees vandoor gegaan!

Cor: Net voordat het front in de oorlog hier kwam zaten we het met hele gezin in de silo bij Van Benthum. Naar school gingen we al niet meer, maar je moest toch af en toe naar huis of naar de bakker. Het was een beroerde tijd, zeker voor kinderen, want je zat de hele dag in die silo. Voor de Duitsers waren we niet bang - de angst kwam pas na de landing toen de Engelsen kwamen. In alle huizen zaten immers Duitsers, dus daar waren we aan gewend.

Wim: ik zat in de oven bij vd Hoogen, en ik weet nog dat het huis van Harry Theunissen toen het hospitaal was. Op een gegeven moment gingen de Engelsen terug schieten en dat was funest voor ons. Het front was in Middelaar, dus de meeste gewonden kwamen daar vandaan. In de stal lagen de Duitsers, en in het donker ben ik nog een keer over een dode Duitser heen gestruikeld.

Cor: Er kwamen niet veel Duitsers terug van het front. In Milsbeek zelf is toen niet veel gevochten, en pas na de bevrijding zagen we dat alles kapot was. Je zag ook tekenen van fanatieke Duitsers, die leuzen als "Kampf bis zum Zieg!" op het huis hadden geschreven, terwijl er bij Wim Thissen op het huis iets stond als "liever dood dan slaaf". Maar zo fanatiek waren ze echt niet allemaal, want die jongens van 17 en 18 waren zelf ook erg bang. Logisch.

Wim: De Hitlerjugend soldaten van 13 en 14 jaar lagen op het laatst in de basisschool. Die moesten komen vechten, terwijl wij vooral schik hadden omdat we niet naar school hoefden. Ik zou toen naar de 6e klas gaan maar hoefde ineens helemaal niet meer naar school. Daar heb ik eigenlijk nog steeds last van, want van de 5e klas ging ik meteen naar de 8e klas.

Cor: We hebben nooit Engels of Frans gehad, en dat was beter geweest dan de Catechismus uit je hoofd leren...

Jana: Milsbeek lag destijds inderdaad bij de linie. Overdag zagen we de Duitsers, 's avonds heel stiekem de Engelsen. Het was dus ook gespannen, wat ik merkte toen ik van de schuilkelder even naar huis ging. Het rog was nog niet gedorst, dus tegen een rokende militair zei ik dat hij op moest passen dat de rog niet in brand vloog. Maar die dreigde meteen met een geweer! Rond het Heiveld vielen ook regelmatig bommen, en die plekken werden op het land telkens snel afgezet. Soms vielen ze zo dichtbij dat we zelfs granaatscherven in huis hadden.

Nellie: Bij ons in de stal was de gaarkeuken van de

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 6 Nelly van Duin-Wientjes 1
Nelly van Duin-Wientjes

Duitsers. Ze kookten daar, en gingen regelmatig koeien halen uit het "niemandsland" om ze te slachten. Dat niemandsland was het gebied tussen het Heiveld en het bos, waar dus ook koeien stonden. De meeste van die bezetters waren overigens niet te beroerd. We kregen veel vlees van ze, en ze stonden zelfs te huilen toen we moesten evacueren. Ze zorgden er voor dat ons vee ongemoeid bleef zo lang ze er waren, en we aten ook met ze mee. Riefkoek, erwtensoep, vlees, enzovoorts.

Hoeveel ruimte er is in zo'n tijd voor ontspanning, sport en spel?

Nellie: Sport en spel was er vooral op school. We speelden 'vangertje' en kaatsballen, liepen op stelten en sprongen met een springtouw.  De dagen kregen we wel om op die manier! In het laatste schooljaar zaten er militairen in het schoolgebouw en was er geen school meer.

Jana: Naast die spellen op school was er in de winter ook het schaatsen, met ijzers die je onder je klompen kon binden. Het lint ging wel vaak kapot, en je moest er ook zakdoeken tussen doen want anders deed het pijn aan de enkels. Ik ben trouwens in Werkhoven (waar veel Milsbeekse mensen geëvacueerd zaten) ook nog naar school geweest, maar de Milsbekers konden ze maar moeilijk verstaan omdat ze plat praatten! De onderwijzer noemde me "Milsbeek", omdat ze mijn naam niet kon onthouden. Doordat we een tijd niet naar school konden werd het voor mij wel steeds lastiger. Ik vond het op de speelplaats fijn, maar in de klas werd het moeilijk om mee te komen.

Cor: In de oorlog ging het voetbal gewoon door, net als de school. De voetbalclub was ook de enige vereniging, maar waar het veld nu ligt daar mocht je niet komen. Daar 'aan het Wald' was een verboden strook, terwijl er aan de Rijksweg gewoon gevoetbald werd. Tegen Brakkenstein, Groesbeekse Boys, DVSG, Achilles en Rood/Wit - en een wedstrijd in Nijmegen voetballen was altijd mooi.

Na school gingen we achter de school voetballen, net als vóór schooltijd en vaak ook halverwege de schooldag. Dat deden we op de plek waar nu de gymzaal staat, met een aantal tollen die we met een touwtje tot een bal bij elkaar hadden gebonden. We hadden niks anders, dus dan schopten we daar maar tegenaan. De meisjes bleven wel vaak op het schoolplein en speelden dan een soort trefbal.

Wim: Tussen de middag gingen we snel thuis eten en dan weer terug naar school om te voetballen vóór de les. Op de klompen natuurlijk, die vaak kapot gingen. "Hedde wer gevoetbald?" kreeg je dan te horen. Jan Rutten was een harde, als die zijn klompen kapot had ging hij gewoon op blote voeten verder spelen. Tijdens het voetballen bij de club droeg je schoenen met stalen neuzen en stalen noppen.

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 5 Milsbeek 1 van na de oorlog eind jaren 40

Milsbeek 1 van na de oorlog (eind jaren 40)

Staand vlnr: Wim Derks, Leo Noy, Lambert Franken, Cor Groenen, Piet Peters,
Cor Gerrits, Theo Derks
Zittend vlnr: Harry Janssen, Gerrit Wouters, Harry van Bergen, Jan Noy

Cor: Gym op school was vooral bokspringen. In een rij krom staan, over iedereen heen springen en dan weer krom staan. Voetballen deden we niet tijdens de gymles, ook niet als we buiten gym hadden. Dan was het weer bokspringen, of oefeningen. Het gymlokaal was het patronaat, waar nu de fanfare oefent en waar destijds wat toestellen stonden.

Hoe zag de voetbalclub er tijdens en na de oorlog uit?

Wim: Voor de oorlog was het Juliana Milsbeek, en er was zelfs een clublied. "Hup, hup, Juliana. 1, 2, 3, ga nooit verloren!", zoiets was het. Op last van de Duitsers moest de naam veranderd worden, en toen werd het RKSV Milsbeek. De pastoor was geestelijk adviseur, en ook aanwezig bij alle jaarvergaderingen.

De club zelf is in 1928 opgericht door Spikman in de Bloemenstraat, en het veld lag ergens tussen Bloemenstraat en Smelenhof, tegenover de vuilnisbelt.

Cor: Waar Emons nu ligt, achter Albo, daar was op een gegeven moment het voetbalveld. Vanaf het veld naar de kerk stond er destijds ook helemaal niks aan gebouwen. Er stond bij het veld wel een oude bus van de Maasbuurt dus je kon je wel omkleden, maar douchen was er niet bij. De dag vóór de opening van het veld zat er nog een flinke verhoging in het veld, die we 's avonds met de schop nog hebben weggehaald. Daarna deed de burgemeester de opening, en toen werd er voor het eerst tegen een bal aangetrapt. Maatje 7, met zo'n grote veter er in.

Ten tijde van de heropening in '60-'61 was Jan Franken van de Drie Kronenstraat de voorzitter. Thei van Schaijk was ook altijd de hele zondag met de voetballers op stap, nadat hij eerst om half 9 naar de kerk was geweest.

Wim: Ik weet niet precies wanneer ik lid ben geworden, maar ik heb veel gevoetbald bij De Pelikaan in de Aaldonk, een voetbalvereniging die later is opgegaan in het huidige Achates uit Ottersum. Als 11 jarige ging ik vaak bij onze Frans voor op de fiets over een weg vol kuilen die kant op. Ik kon bij aankomst niet meer staan van de pijn, en toen moest ik nog gaan voetballen!

Cor: Ik was 10 jaar, of eigenlijk pas 9, toen ik lid werd. Momenteel ben ik dan ook het enige lid dat al 70 jaar lid van de voetbalclub is. In die tijd had je geen jeugdafdeling en werd er weinig georganiseerd

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 7 Voetbal  burgemeester 1
Cor Gerrits en burgemeester Janssen van Ottersum
voor de jeugd. Als je oud genoeg was deed je mee in het 3e elftal, vaak onder het motto "als we maar een elftal bij elkaar hebben". Het 1e en 2e team bestond uit oudere spelers, en met drie elftallen had je het wel zo'n beetje gehad in die tijd. Die drie teams speelden wel een echte competitie, terwijl de jeugd hun wedstrijden wat meer zelf moest organiseren zoals de veteranen dat nu ook doen. Het 1e elftal speelde in de afdeling Nijmegen, dus vooral tegen clubs uit Nijmegen en Groesbeek. In het seizoen '53-'54 werden we kampioen, en pas daarna gingen we over naar de KNVB - in de afdeling Maasbuurt.

Naar uitwedstrijden gingen we altijd op de fiets, met een biezenkoffertje als voetbaltas. Je kon ook niet via de Holleweg, want dat was een verboden strook waar je door de oorlog niet mocht komen. Dus we gingen via de Helweg en Plasmolen omhoog richting Groesbeek, over een weg die toen niet werd bijgehouden zoals nu. Had het geregend, dan was het één en al modder. Om je schoon te maken had je misschien bij het veld een pomp in de wei met een aluminium bakje om je te wassen. Een douche, geen denken aan.

In Middelaar moest je vanaf de stal van Hermsen aan de Heikant altijd een heel eind lopen naar het voetbalveld, wat lag op de plek van het huidige trapveldje naast de parkeerplaats voor de brug. Pater Verheijen organiseerde toen ook het 'missietoernooi aan de maas'. In het weiland bij Bus, waar de koeien net uit waren. Wat ik ook nooit meer zal vergeten is dat ze daar schrikdraad hadden. Niemand kende het nog, en Theo maakte daardoor de vergissing om er tegen aan te plassen.

Wat deed je als jongen wanneer er niet gevoetbald werd?

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 8 Wim Derks 2
Wim Derks
Cor: We hadden als de school uit was meer zelfgemaakte dingen. Pijl en boog, karbiet schieten, tollen, bandelen (met een wiel) of een katapult maken. En vliegeren, waarbij we zelf met latjes en krantenpapier een vlieger maakten. Knikkeren deden we ook, met zelf gemaakte knikkers van klei. Glazen knikkers had je ook wel, en die noemden we "ballies". Pothinkelen schiet me trouwens ook nog te binnen, waarbij je liep op bloempotten op hun kop met daaraan een touw - iets dat je ook met een blik kon doen.

Wim: Dammen deden we ook wel, en kaarten...

Maar uiteindelijk konden jullie niet in Milsbeek blijven, want de oorlog kwam dichtbij...

Jana: Toen zijn Nellie en ik geëvacueerd met beide gezinnen en kwamen we in Werkhoven bij Bunnik terecht. Een lange tocht, met een overnachting in Goch waar alle jongeren bij elkaar in de kelder sliepen. De reis ging verder via Kalkar en daarna de Rijn over. Er kwam ook nog een vliegtuig laag over vliegen, wat er voor zorgde dat de paarden overstuur raakten zodat we de hele weg zelf moesten lopen. Wat ik ook nog weet is dat we met de tram naar Doetinchem gingen. Huub Rutten is daar toen uit gevallen en is zo zijn been verloren.

Uiteindelijk kwamen we in Werkhoven en daar werkten we gewoon mee op de boerderij. Daarnaast hebben we ook schik gehad, bijvoorbeeld met een van de kleindochters daar. Zelfs vandaag de dag hebben we nog contact met de mensen daar, en elk jaar komen in februari de kinderen van destijds uit Werkhoven nog op bezoek. Met het bestuur van Cultuurbehoud Milsbeek hebben we ook nog een bezoek aan Werkhoven gebracht en daar met zijn allen gegeten.

Nellie: Veel tijd voor ontspanning was er niet in die tijd, er moest gewerkt worden. Piepers schillen, schoffelen, op het veld werken, met de paarden... het was na school even snel een boterham eten en dan aan het werk. Iedereen werkte mee met het wassen van de ramen en de koeienstal, of het plukken van groen. We hadden het niet slecht, en ik denk wel eens 'ik leefde liever toen dan nu'. Haat was er niet, niemand had luxe - en bonen, sla, appels peren en kersen waren er genoeg. De oorlog was akelig, maar we hebben het goed gehad.

Hoe was het om terug te keren in Milsbeek?

Cor: Zoals ik al aangaf was er veel kapot gegaan. Er was veel weg, en eigenlijk had iedereen schade. Het voetbal werd na de oorlog langzamerhand weer opgepakt, maar dat heeft wel een paar jaar geduurd. Je moest immers ook de spullen hebben om aan de gang te kunnen. Ze hadden al niet veel, maar toen hadden ze als voetbalclub helemaal niks meer.

Nellie: Na de oorlog was ons huis weg. Er is toen een hut in de tuin getimmerd tot de noodwoning klaar was. We hebben toen een tijd in het varkenshok gewoond... en dat is nu een bed & breakfast!

cultuurbehoud milsbeek - sport vizier 70 jaar bevrijding - 9 Voetbal  burgemeester 2

Heropening veld aan de Rijksweg:

Staand vlnr: Jan Franken (destijds voorzitter), Antoon Dinnessen,
Herman (d’n tuinman) Janssen, Theo Derks, Cor Groenen,
Piet Peters, Jan Noy, Thei van Schaijk (destijds secretaris)

Zittend vlnr: Harry Voss, Gerrit Jacobs, Cor Gerrits,
Harry van Bergen, Willy Janssen, Willy Brouwers

Op de weg terug naar Milsbeek zijn we met ons gezin nog een nacht in Dodewaard gebleven. Ik ben op een gegeven moment vooruit gefietst vanaf de Waalbrug, maar zag dat ons huis helemaal in elkaar lag. Het huis van onze Herman tegenover de Dörpel stond er nog wel.

Jana: Ook ons huis lag plat. Ik begon te huilen, waarop mijn vader zei "ja kiend, da komt allemaal weer goed, maar da andere nie". Hij had het natuurlijk over mijn zus Mia...

We sluiten altijd af met een kerstwens. Wat is die van jullie?

Wim: Dat we gezond mogen blijven

Cor: Dat ten eerste! Ik hoop daarnaast op een sporthal. Dat is voor iedereen belangrijk. Voor de jeugd vooral, maar ook voor de ouderen. Het zou ook voor de veteranen veel makkelijker zijn.

Nellie: Ook ik hoop dat we gezond mogen blijven en vrede mogen houden

Jana: Gezamenlijk kerst vieren en veel aan elkaar kunnen hebben binnen de gemeenschap. Ik wens alle mensen een goed kerstfeest en een goed nieuwjaar. En sport brengt ook vaak vrede...

   
Beleidsplan04 apr 2018

Beleidsplan 2018 Algemeen / Visie:
De stichting vindt cultuurbehoud belangrijk voor de identiteit van de gemeenschap en haar vrienden, vriendinnen en vrijwilligers. [ ... ]

Lees meer...
Beleidsplan04 apr 2018

Beleidsplan 2018 Algemeen / Visie:
De stichting vindt cultuurbehoud belangrijk voor de identiteit van de gemeenschap en haar vrienden, vriendinnen en vrijwilligers. [ ... ]

Lees meer...
Jaarverslag04 apr 2018

JAARVERSLAG 2017 Algemeen
In 2017 bestond het bestuur uit:
Ton Frenken: voorzitter, Toos de Gier-Arends: secretaris, Willeke de Haas-Theunissen: penningmeester.
Bestuursleden:
Nelly [ ... ]

Lees meer...
Jaarverslag04 apr 2018

JAARVERSLAG 2017 Algemeen
In 2017 bestond het bestuur uit:
Ton Frenken: voorzitter, Toos de Gier-Arends: secretaris, Willeke de Haas-Theunissen: penningmeester.
Bestuursleden:
Nelly [ ... ]

Lees meer...
Stichting Cultuurbehoud Milsbeek zoekt een assiste...31 jan 2018

De werkzaamheden bestaan uit het actualiseren van en onderhoudswerkzaamheden aan de website www.cultuurbehoudmilsbeek.nl De assistent(e) werkt zelfstandig [ ... ]

Lees meer...
Culthis Radio17 jan 2018

Culthis Radio De uitzending van Culthis Radio van januari 2018 staat weer op YouTube en kunt u beluisteren via deze link: https://youtu.be/FF8vc8cd8mQ Het [ ... ]

Lees meer...
Boekpresentatie ‘de minse op de milsbѐk’11 dec 2017

Zondag 19 november 2017 was voor Stichting Cultuurbehoud Milsbeek een geweldige dag. Velen waren naar het Trefpunt gekomen voor de presentatie van het 1e [ ... ]

Lees meer...
Terugblik Open Monumentendag 201716 okt 2017

Terugblik Open Monumentendag 2017

Ook dit jaar deed Stichting Cultuurbehoud Milsbeek mee aan de Open Monumentendagen (OMD) in het weekend van 9 en 10 september. [ ... ]

Lees meer...
Dorpsblad : Mededelingen Stichting Cultuurbehoud M...16 okt 2017

Geplaatst mededelingen in het dorpsblad 'op de milsbèk' - oktober-november 2017 Mededelingen Stichting Cultuurbehoud Milsbeek Monumentenschildje gemeente [ ... ]

Lees meer...
Struinpad Milsbeek tijdelijk niet begaanbaar12 okt 2017

  Oktober 2017   Struinpad Milsbeek. Door werkzaamheden van Rijkswaterstaat is een deel van het Struinpad tussen de Bloemenkamp en de Maas [ ... ]

Lees meer...
Nieuwe informatieborden09 aug 2017Nieuwe informatieborden

EEN ‘SPANNENDE’GEBEURTENIS!

Het Trafohuisje aan de rotonde op de Rijksweg was al eens onderwerp geweest van een bouwhistorische toelichting op onze [ ... ]

Lees meer...
   
© Powered & Hosting by : YonVie.nl